Zandbeek Communication Group

Pas op aardig!

Wat een raar fenomeen is het toch. Bedenk dat het enige en enkele bestaansrecht van een merk ligt besloten in de betekenis van dat merk voor zijn doelgroep. Daarom willen we als deskundigen weten wat de behoeften van onze doelgroep zijn, wat onze doelgroep beweegt en op welke manier zij haar beslissingen neemt. Als we zouden kunnen, kropen we elke avond stiekem bij onze doelgroep in bed om ook de intiemste geheimen te ontfutselen. Is het dan niet opmerkelijk dat als de lakens voor ons worden opengeslagen, en de doelgroep ons wenkt het bed te delen…., we verstek laten gaan? We bevangen raken door koudwatervrees?

Waar ligt dat aan? Waarom durven we op het internet niet rechtstreeks met onze klanten te praten? Zijn we bang met een mond vol tanden te staan als ze terugpraten? Zijn we bang dat de waarheid die we te horen krijgen, ons niet aanstaat? Of willen eigenlijk helemaal niet luisteren, omdat we dan moeten bekennen dat we ook niet alles weten?

De tonnen die we jaarlijks aan onderzoek besteden, kunnen we zo in onze zak steken als we zelf ons oor te luisteren leggen bij de fora, netwerken, hobbysites en wat al niet meer, die onze klanten bevolken. En dat is heel eenvoudig. Neem gewoon ’s avonds de laptop op schoot en surfs eens lekker rond. Stel hier en daar een vraag. Neem deel aan een discussie. Al snel krijg je een heel nieuw beeld van je doelgroep. En ook van je eigen organisatie overigens. Een beeld dat anders is dan dat onderzoek je voorspiegelt. Kopers worden ineens mensen met denkbeelden, ideeën en ergernissen die tot je spreken. Je herkent ze omdat ze alledaags en daarmee ook de jouwe zijn.

We weten dat hooguit 20% van de internetters iets substantieels aan het net toevoegt. Een discussie start, een menig poneert, vragen stelt, antwoorden geeft of misschien blogt ( de andere 80% leest dat allemaal). Op een enkele notoire zeikerd na zijn dit gewoon geïnteresseerde internetters, op zoek naar antwoorden. Aardige klanten die iets met ons en met anderen willen delen. Ze vragen ons haast letterlijk om een reactie. Schreeuwen er soms om. En dan nog treuzelen onze vingers bibberend boven het toetsenbord. Bang voor wat er op het beeldscherm zou kunnen verschijnen.

Deze gênante lachwekkende situatie doet me denken aan de postbus 51 campagne ‘Pas op aardig’. Onze doelgroepen zijn statistieken geworden. We zijn het contact met de mensen daarbinnen verloren. En dat moeten we als de wiedeweerga herstellen.Ik stel voor dat we een remake van de ‘Pas op aardig’ campagne maken om het management, de directieleden en de bestuurders van mijn generatie (en die daarvoor) wakker te schudden. De 'in control' generatie die overal grip op wil hebben, die niet los kan laten. Die bijna per definitie niet voor social media geschikt is. Tenzij ze de euvele moed heeft om over zijn eigen schaduw heen te stappen.

Omdat deze remake nog wel even op zich zal laten wachten, nu in elk geval alvast mijn oproep aan u, lezer. ‘Blijf niet staan aan de rand van het dorp dat social media heet. Loop naar binnen en knoop een gesprek aan met de bewoners. Je zult zien.... ze zijn aardig. En zo niet... dan kun je daar gewoon iets aan doen.’